Humerus nedir?

Humerus, frontal veya üst ekstremitenin ilk ve en büyük uzun kemiğidir. Bu kemik, omuz eklemindeki vücuda bağlanır ve dirsek eklemindeki radius ve ulna ile distale hizalıdır . Evrimsel adaptasyon lokomosyon yardımcı Seo uzmanı olmak için, üst kol olarak sınıflandırılan hayvanların geniş bir grup çoğunda mevcut tetrapods veya dört ayaklı hayvanlar. Bu grup sürüngenleri , amfibileri, kuşları ve memelileri içerir .

Primatlar ve diğer bazı hayvanlar arasında, humerus öncelikle yürüme için değil, tırmanma ve nesne manipülasyonunda yardım için kullanılır. Üst kol kemiği, göğüs kasları, üst sırt, omuzlar ve kollar için bağlantı noktaları ve destek sağlar. Bu kaslarla çalışarak, çoklu hareket düzlemleri boyunca kol hareketine izin vererek, onu insan vücudundaki en serbest hareket eden kemiklerden biri haline getirir.

İlk olarak Devoniyen döneminde görülen, yaklaşık 400 milyon yıl önce, humerus, balık benzeri tetrapodlar arasında ilk görünümünü oluşturdu . Bu erken ön ayakları, yürüyüş yapmak için kullanılan kulüp benzeri ve hantaldı ve muhtemelen su altı engelleri ve akıntılarında gezinmek için Seo hizmeti  kullanılıyordu. Zaman geçtikçe, bu topaç uzantıları, kuru dönemlerde erken tetrapodların azalan su kütleleri arasında dolaşmasına izin verecek sağlam, tamamen oluşturulmuş uzuvlar ile değiştirildi.

Humerusun en modern versiyonları biraz uzamış, fakat aksi halde erken formdan çok az değişmiştir. Yapısal olarak, humerus, epifizler olarak bilinen genişlemiş uçları olan diyafiz olarak adlandırılan uzun, silindirik bir merkezden oluşur . Epifiz omuz soket eklem içine sığan bir top şekline sahiptir ve genellikle denir humerus başını . Olarak bilinen alt epifiz, kondil , eklem, kemik ve hareketini kolaylaştırmak için çeşitli yapıları vardır tendon bir ön kol .

Çocuklarda ve ergenlerde, diphiz ile epifiz plakası veya büyüme plakası olarak bilinen epifiz arasında hızlı hücre bölünmesi alanı vardır . Bu, kemik uzamasının büyüme dönemlerinde gerçekleştiği hızlı hücre bölünmesi bölgesidir. Büyüme plakası travmaya karşı hassastır ve çocuklar arasında ortak bir kırılma yeridir. Büyüme tamamlandığında, bu bölge hücre bölünmesinin karakteristik hızlanmasını durdurur ve epifiz hattı olarak adlandırılır .

Humerus, kompozisyon ve yapıdaki diğer uzun kemiklere benzer. Dış yüzey, kasların ve tendonların bağlanmasını kolaylaştırmak için çoklu epikondiller, süreçler ve fossa içeren kaba ve düzensizdir. Diğer kemikler gibi, hem bir dış hem de bir iç bağ dokusu tabakasına sahiptir. Periosteum olarak bilinen dış tabaka, fibroblastları ve sinir uçlarını içerir, bu da yaralanmaya veya manipülasyona çok duyarlı hale getirir. Bu bağ dokusu tabakası, kemik büyümesi veya iyileşmesi sırasında yeni hücrelerin oluşturulmasından sorumludur.

Periosteumun altında endosteum yatıyor . Endosteum kemik dokusu kendisi saran bir sert lifli membran. Kemik içinde süngerimsi doku kemik, lenf ve kan hücrelerinin üretildiği kemik iliği ile emprenye edilir. Birbirine bağlanan kanallar ağı kemiğin içinden geçer ve oksijen ve besinler taşıyan kan damarları için kanal görevi görür .

Kurumsal Seo Üst kolun kırıkları proksimal, orta şaft veya distal olarak sınıflandırılır. Proksimal kırıklar omuz ekleminde veya yakınında meydana gelir ve rotator manşonunun kaslarını içerebilir. Orta şaft kırıkları tipik olarak kemiğin uzun kısmı boyunca meydana gelir ve büyük ihtimalle kolun kendisinin çoğuna hizmet eden radiyal sinirleri içerir. Distal kırıklar omuz ekleminin yakınında yer alır ve yetişkinler arasında nadirdir. Humerus kırıkları sıklıkla bir sling veya brace ile tedavi eilir, ancak en şiddetli olanı genellikle ameliyatsız iyileşir.